Buigen is een kunst

 japan-bowing

In Japan is de ene buiging de andere niet. Hoe dieper de buiging, hoe groter het respect.

 

Een leraar over de performer:

Hoe gedraag je je na het spelen van een werk? Veel leerlingen voelen er zich ongemakkelijk bij. Ze maken een onhandige halve buiging en zoeken met hun angstige blik de kortste weg naar de nooduitgang. Hoe sneller van het podium hoe beter.

De rol performer zette me aan om iets te doen aan dit geklungel. De kunst van het buigen werd een thema.

Ik geef leerlingen bijvoorbeeld de opdracht om te oefenen voor de spiegel. Ik leg niet alleen de nadruk op wat er goed uitziet. Wat goed aanvoelt is ook belangrijk.

Dat levert vele variaties op. De ene maakt een hand-op-het-hartbuiging. Een ander kiest voor een Oosterse benadering met de handpalmen bij elkaar. Nog een ander neemt de tijd om het publiek lang aan te kijken… en kort te knikken.

En wat doe je bij boe-geroep? Een groep leerlingen wilde daarop oefenen. Een hilarisch moment om nooit te vergeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s