Bach heeft op academies een symboolfunctie gekregen in de discussie rond competenties:
- “Mogen we nog repertoire aanbieden dat er niet direct als zoete koek ingaat?”
- “Moeten we het waardevolle uit het verleden loslaten?”
- Of heel kort door de bocht: “Moeten ze dan helemaal niets meer kennen en kunnen?”
Een blik op de competentielijsten van het ministerie en van verschillende pilootscholen geeft een antwoord.
- Performer: Je bouwt een (persoonlijk) repertoire op. Dat mag dus Bach bevatten.
- Onderzoeker: Je toont interesse voor verschillende genres, stijlen en disciplines. Dus onder andere ook Bach.
- Vakman: Je kan doorzetten (ook als het moeilijk is). En dat kan Bach soms wel zijn…
Natuurlijk blijft het o zo waardevol om leerlingen kennis te laten maken met grote en voor hen onbekende muziek. Dat hebben we te doen. Maar om Bach voor iedereen verplicht te maken? Nee, dat is geen maatwerk.
Kunnen we wel kunstenaars maken? Dat was de intrigerende vraag die een leraar van de academie van Lier op tafel legde. In heel zijn lange carrière had hij geen leerlingen opgeleid die echte kunstenaar geworden waren. En vanuit zijn hele strenge norm, was dit een eerlijke conclusie.
