Auteursarchief: Erik Schrooten

Ik studeer

Posted on by
Beantwoorden

1280x640libeer.jpg

Het verschil maken? In Knack vertelt pianist en presentator Julien Libeer hoe hij daaraan werkt. Zijn recept is eenvoudig.

Mijn dagelijkse realiteit, om eerlijk te zijn, is gesukkel. Het is nooit goed genoeg. Speel maar eens een Beethovensonate. Wat betekent dat? Hoe maak je het verschil? Er is altijd die horizon die zich verlegt. Mentaal gesproken is dit vak een brainfuck. En de enige remedie tegen compleet zot worden, is discipline. Maandag: ik studeer. Dinsdag: ik studeer. Woensdag: ik studeer. Zaterdag, zondag: ik studeer. Ik kan geen week zonder piano. Dan word ik echt zot. 

Straatkunstenaars

Posted on by
2

4ca89762-e74b-11e7-8ba7-02b7b76bf47f.jpg

In Strombeek-Bever legden arbeiders een straat opnieuw aan. De stenen geraakten niet op hun oorspronkelijke plaats. Een vorm van onverschilligheid? Gebrek aan vakmanschap? Thuis te weinig gepuzzeld? Of is dit een artistieke daad?

Wij gaan voor de laatste optie. Want dit labyrint is zoveel interessanter dan de dwingende richtingaanwijzer. Maar één keuze? Daar krijgen kunstenaars de kriebels van. Dan is dwalen met omwegen zoveel avontuurlijker. Het kan alle kanten uit. En het  spreekt onze verbeelding aan. We zien in deze nieuwe straatcompositie allemaal iets anders.

Deze kunstenaars-straatwerkers begrijpen hoe kunst(onderwijs) werkt.

Zuinig

Posted on by
Beantwoorden

IMG_1896.jpg

Moeten alle rollen in een les aan bod komen? Natuurlijk niet. De vijf artistieke gebieden geven aan waar je op lange termijn aan werkt. Een te grote ambitie op een te korte tijd levert maar één ding op: oppervlakkigheid.

Hoe kan het dan wel? De minimalistische schilderijen van Hans Fohan visualiseren een interessante piste. Deze kunstwerken bestaan voor het grootste deel uit witruimte. Enkele vlekken vullen bescheiden het doek: kleine ingetogen explosies. Minimaal en weloverwogen speelt de kunstenaar met vorm, beweging en kleur.

En dat doet ook een leraar kunstonderwijs. Hij schildert zuinig met de rollen (kleuren):  wat vakmanschap (grijs), performer (geel), unieke ik (rood) …. Hij focust op enkele aspecten en geeft er kwaliteit aan.

Meer heeft één lesmoment niet nodig.

Piano forte

Posted on by
1

28-10-2016_11_17_36_5-pianoforte-broadwood-london-1813.jpg

Piano forte. Zacht en luid spelen. Of aan elkaar geschreven:  de naam van de voorloper van onze huidige piano.

Maar piano forte is ook een mooie metafoor voor onderwijs. Voor de manier waarop we met onze leerlingen omgaan: piano voor de mensen, forte voor de zaak. Zacht in je omgang met leerlingen. Hard en gericht als het over het resultaat gaat.

Dubbele forte hoor je nog wel eens roepen. De oude Russische school: donderpreken en op de man spelen. De ijzeren hand van de meester. Zo’n niets ontziende aanpak heeft zeker straffe kunstenaars voortgebracht. Maar nog veel meer slachtoffers. Ook bij die straffe kunstenaars.

Nee piano forte zit juister. Humaan met een grote drang naar kwaliteit.

Feedbackritueel

Posted on by
Beantwoorden

2f1626bec38619c0c0c0e07b5914980c.png

Een leraar beeld van de academie van Beveren heeft een mooi ritueel: op het einde van iedere les, net voor het opruimen, worden alle werken op de tafel gelegd. De leraar en de leerlingen formuleren dan feedback op de voorlopige resultaten.

Een sterk concept. Zeker omwille van het wekelijks ritme. De losse flodder voorbij. En het signaal aan de leerlingen is ook niet mis te verstaan: feedback geven en ontvangen is een wezenlijk bestanddeel van een kunstopleiding.

En als de tijd te krap is? Dan vragen de leerlingen zelf om toch nog even het rondje feedback te mogen doen.

Spons

Posted on by
1

img1841.800x400.jpg

Choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui kreeg een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen. Naar aanleiding van deze titel vertelt hij over zijn leermeesters.


Ik heb het privilege gehad om heel wat leermeesters te ontmoeten die allemaal hun stempel op mij hebben gedrukt. Alain Platel heeft me als jonge choreograaf een stem gegeven. Zijn humane, genereuze aanpak heeft bij mij een zaadje geplant om ook genereus te zijn, rond mij te kijken en te zorgen voor anderen. Van Anne Teresa De Keersmaeker heb ik veel geleerd over structuur. Wim Vandekeybus had dan weer een erg primaire manier om het lichaam in gang te steken. Zijn aanpak was aards en praktisch.

Ik pendel tussen al die invloeden. Ik vind het fijn om daarin te kunnen baden. Mijn talent ligt in het onthouden van ervaringen. Ik ben een spons.

Onbruikbaar

Posted on by
1

tumblr_mwfdwuDpXt1qad4foo1_1280.jpg

Kunstenares Katerina Kamprani maakt gebruiksvoorwerpen onbruikbaar. Grappig? Zeker. Maar na de eerste glimlach borrelen er existentiële vragen op. Moet alles een doel hebben? Moet kunst nuttig zijn? En moet een artistiek proces altijd uitmonden in een afgewerkt product?

De vooronderstelling dat kunst(onderwijs) functioneel moet zijn, wordt hier serieus in vraag gesteld. Deze onbruikbare gebruiksvoorwerpen waarschuwen ons voor een (kunst)(onderwijs)wereld waarin harde doelgerichtheid de norm is.

24.jpgThe-Uncomfortable-by-Katerina-Kamprani-03.jpg

Imperfectie

Posted on by
Beantwoorden

shiko.munakata.september.jpg

De Japanse houtsnijkunstenaar Shiko Munakata schuwde perfectionisme. Dat vertaalde zich in een eigenzinnige werkmethode: eerst kerfde hij zijn tekeningen in het hout uit. Maar dan haalde hij er niet onmiddellijk zijn inktrollen over. Hij liet  de planken verschillende winters buiten liggen. Pas daarna drukte hij ze af.

Kunstwerken met de natuur als partner. Munakata wilde zo niet alléén verantwoordelijkheid nemen voor zijn werk. Hij vond dat invloeden van buitenaf een rol moesten spelen. En dat daardoor het werk minder perfect werd, maakte het alleen maar interessanter. Of anders perfecter.

Lesgeven zoals het is

Posted on by
Beantwoorden

IMG_2438.jpg

Alleen maar succesverhalen? Zoals 95% van alle posts op Facebook? Ziet het leven van een leraar op de academie er ook zo uit?

Vergeet het, vertelde een leraar waar vele collega’s naar opkijken. Soms ben ik een brompot die altijd op dezelfde fout hamert. Met mijn pen sla ik dan zonder mededogen de maat op de pupiter. Het moet en zal in dit tempo zijn.

En er zijn ook dagen dat ik met tegenzin naar de academie rij. Als ik dan eenmaal bezig ben, gaat dat gevoel gelukkig weg. Maar ik moet wel een drempel over.

Voor elk succesmoment zijn er evenveel mislukkingen: leerlingen die de prachtigste muziek toch saai vinden of kinderen die ik maar niet geconcentreerd krijg. Dan zet ik mijn automatische piloot aan, omdat het geduld op is. Even tevreden met middelmatige lessen.

Andere collega’s knikten instemmend. De herkenning was groot. En de opluchting nog groter. Want we hadden een gemeenschappelijke geheim ontdekt.